Roberto Baggio, futbol tarihinin en güzel ve en acı hikâyelerinden birini aynı anda yazan adamdır. At kuyruğu, sakin bakışları ve ayaklarındaki sihirle bir kuşağın 10 numara aşkını temsil etti. Ama onun adı çoğu zaman tek bir anla, 1994 Dünya Kupası finalinde üstten auta giden o penaltıyla anılır. Oysa o penaltı, koca bir kaderin yalnızca son sahnesiydi. Gerisi, İtalyan futbolunun en romantik destanlarından biri.

Fiorentina’da Doğan Bir Yıldız ve Bir İsyan

Roberto Baggio’nun hikâyesi 1985’te, Fiorentina’nın onu Vicenza’dan alışıyla başladı. İlk iki sezonu ağır sakatlıklarla geçti, ama sahaya döndüğünde beklenen dâhi ortaya çıktı. 1987’de Napoli filelerine gönderdiği ilk Serie A golü, ileride ustalaşacağı serbest vuruşların habercisi gibiydi. Floransa onu bağrına bastı, o da mor formayla parladıkça şehrin gözbebeği oldu. Sonra 1990 geldi ve olanlar oldu. Juventus, dönemin rekor bedeliyle onu transfer etti. Floransa günlerce sokaklara döküldü, protestolar sürdü, kimileri için bu bir ihanetti. Kendisi de aslında gitmek istememişti. Bir futbolcunun bir şehir için ne ifade edebileceğini anlamak istiyorsan, o transferdeki isyanı hatırlaman yeter.

Juventus Yılları ve Ballon d’Or’un Tadı

Juventus formasıyla Roberto Baggio kariyerinin zirvesini gördü. 1993’te hem Ballon d’Or’u hem de FIFA Yılın Futbolcusu ödülünü kazanarak dünyanın en iyisi ilan edildi. Aynı yıl, iki golünü attığı finalde Borussia Dortmund’u geride bırakan Juventus’un UEFA Kupası zaferinde başroldeydi. Serbest vuruşları, dar alandaki driblingi ve o beklenmedik pasları, Serie A’nın altın çağındaki calcio kültürünün tam kalbindeydi. Yaşlı Kadın ile bir Serie A şampiyonluğu da kazandı, ama asıl kazandığı şey futbolseverlerin kalbi oldu.

İlahi At Kuyruğu ve İçindeki Sessizlik

Roberto Baggio’yu diğer yıldızlardan ayıran yalnızca yeteneği değildi. Kariyerinin başında Budizm’e yöneldi ve sahadaki fırtınalı anların ortasında bile korumaya çalıştığı bir iç huzur buldu. Il Divin Codino, yani İlahi At Kuyruğu lakabı işte bu imajla, o zarif at kuyruğu ve sakin duruşuyla üstüne yapıştı. Onu izlerken, gürültülü bir oyunun içinde sessiz bir sanatçı görürdün. 1990 Dünya Kupası’nda Çekoslovakya ağlarına attığı o slalom golü, henüz genç bir dâhinin dünyaya selamıydı. Futbol tarihinin en sevilen 10 numaralarından birini, diğer efsane futbolcular arasında bu kadar özel kılan da buydu.

1994 Finali ve Futbol Tarihinin En Acı Penaltısı

1994 Dünya Kupası, Roberto Baggio efsanesinin hem doruğu hem de kırılma noktasıdır. ABD’deki turnuvada beş gol atıp İtalya’yı neredeyse tek başına finale taşıdı; Nijerya ve Bulgaristan maçlarındaki performansı hâlâ dilden dile dolaşıyor. Final günü Brezilya karşısında sakattı, ama yine de sahaya çıktı. Rose Bowl’da 120 dakika gol gelmeyince maç, bir Dünya Kupası finalinde ilk kez penaltılara gitti. Önce kaptan Franco Baresi topu üstten gönderdi; seri Brezilya lehine dönerken sıra ona geldi ve Taffarel’in önünde top yine kalenin üstünden auta gitti. Yıllar sonra o anı hayatının en büyük acısı olarak anlattı, ama bir gerçeği de ekledi: penaltıyı ancak onu kullanma cesaretini gösteren kaçırır. O finalin ve o penaltının tüm detayları için TRT Spor’un dosyasına göz atabilirsin.

Baggio Neden Hâlâ Bir Efsane?

Bir insanın kariyerini tek bir kaçan penaltıyla anmak haksızlık olurdu, ve zaten futbol da Roberto Baggio’yu öyle hatırlamıyor. Onu efsane yapan, kupalardan çok bıraktığı histir. Milan, Bologna, Inter ve Brescia’da geçen yıllarında hep aynı zarafeti taşıdı; hangi formada olursa olsun sahadaki en yaratıcı isimdi. Milli takımla 56 maçta 27 gol attı ve üç ayrı Dünya Kupası gördü. Futbolu bıraktıktan sonra sessizce doğaya çekildi, çiftliğinde kendine yeni bir hayat kurdu. Bugün bir çocuğa güzel futbolun ne olduğunu anlatmak istediğinde, hâlâ onun gollerini açıyorsun. Bir oyuncuyu ölümsüz kılan da tam olarak bu, sayılar değil, insanların içinde bıraktığı iz.

Roberto Baggio Hakkında Sık Sorulan Sorular